Europe! When I was younger I remember being fascinated by the fact that there were different countries with different cultures. Going to a new country would mean learning different new things and experiencing a different culture. I have always been a big supporter of the European Union, isn’t it wonderfull to have all that diversity in your own world without exchange rates and being able to go there without the waiting lines at the borders?
The European ideal is slowly becomming reality and suddenly I am starting to wonder if that’s a good thing. Ofcourse I know it’s a good thing, it has many advantages which we all enjoy but slowly my old fascination with the diversity in cultures is dissapearing.
This last year I have been to Lisbon, Oslo, London, Cologne, Prague, Milan and Paris and what has struck me is how much these cities are starting too look a like! Ofcourse you will find McDonalds and Starbucks everywhere but it goes further! In all of these cities I have seen the standard restaurants for tourists with flags on the windows of the languages of which they have menus. You will find the same type of tourists crowding historical sites where you hear a mix of people speaking Spanish, Italians being loud, Russians following a guide holding an umbrella. It doesn’t matter if you are on the great market in Prague or at the Sacre Coeur in Paris. Along with the tourists you will find the immigrants from Africa selling the same souvenirs, a little Eiffel Tower, a small Big Ben or who doesn’t know the t-shirts Good Girls Go To Heaven and Bad Girls To Amsterdam, Prague, Oslo, or any other tourist place in Europe.
It doesn’t stop there! I have come to realize that a French household and let’s say a Dutch or a Czech does not differ so much anymore! Especially in the cities! The parents both work, the kids go to school and in the evening when they are home they all have dinner together and watch TV! Ofcourse this happens all over the world but what makes it European and not Portuguese or Czech is the fact that they bought their groceries at a Carrefour, are eating Grande Italia pasta, drinking Amstel beer and eating Vienetta icecream for desert. After that they go watch Big Brother on Cable TV and then the kids brush their teeth with Colgate and off to their Ikea bed.
What do I want to say with this? I ain’t sure! It’s a good thing that we share a lot of things all throughout Europe but our ways of consuming are looking more and more like eachother and I am afraid that what once made us so unique, our diversity is now slowly dissapearing. Ofcourse we all speak a different language still, but we need a Lingua Franca to communicate in and that is English! Wether the French like it or not, it’s English. Internet made us more international and therefore in this blog I am communicating in English as not all my friends speak my language.
So to conclude I believe that the European integration is already further than many of us realize. I also see that on Facebook for example, I am now able to follow my friends lives across Europe and see that in the end they do the same things, like the same things and face the same problems. In my opinion it is a good thing but I feel that our generation is the end of the strong cultural diversity we had before…pasta bolognese is not just Italian anymore, neither is Edam cheese Dutch. It’s European food eaten across the continent. Maybe you realize these things as you get older and travel more or maybe the old Europe is really fading away.
It’s Monday evening, there’s nothing on TV and I am once again playing with my iPhone. Another oportunity to start blogging again as I haven’t done it in a long while and I feel I should do it more often. So I downloaded the WordPress application for my iPhone and here is attempt number 10.654.433 to start a regular blog.
Reason I don’t even feel like getting off my couch is the fact that I spent last weekend in Milan, Italy and didn’t have any time to relax! I am knackered at the moment! Friday morning really early Peter and I left for Milan, ready for a weekend full of shopping and clubbing. As it was a sleazyJet flight with no pre-configured seating we almost had to sit separately! But luckely enough we found a nice spot and off we went!
We arrived at Milan Malpensa, put on our big Italian-style sunglasses and took a train into town! I tend to think that when I cross a border I can talk freely without having anyone understanding what I say, so Peter and I were discussing our favourite Czech pornmovies and describing specific scenes before we realized there was a Dutch couple sitting next to us! Well at least if they ever had a stereotype gay we just proved them right!
After getting into the city we dumped our heavy suitcase in the hotel (who needs 23 kilos for 2 days?) and hit town. Our hotel was on Corso Buenos Aires, a big shopping street and we walked our way to the famous Duomo. We scored a pizza and went on to the castle. Since the weather was great we lied in the grass for an hour working our tan. We did some windowshopping and went back to relax and get ourselves prepared for the night.
After having a lovely dinner with some good Italian wine we went to the hotel to have some drinks in our room! We were a bit too enthousiastic on the Gin & Tonic and went to the first bar already drunk! After drinks at Mono we went to Lelephant which was a lot nicer and everybody was standing outside with their cocktail. There I asked a local where we should go next! Lucca told us that That’s All at the Rolling Stone was the place to be. First we went to Afterline, a dodgy place with an even dodgier drag queen near the central station, quite a dangerous area too. The bar was bad and quickly we took a cab to the Rolling Stone. That club made our trip to Milan worthwile right away! What a huge club with awesome music and beautiful men! It was big, loud and it rocked! There we met the receptionists from our hotel Daniella and Matteo. They were super friendly and a lot of fun and with them we danced and drank the night away.
Next morning a hangover from hell! But what better solution than a nice breakfast and shopping! So we went shopping and in the afternoon we went to the trendy area Navigli. I went back to the hotel to sleep for an hour while Peter shopped some more. Then dinner again and the same ritual as the previous night, Gin & Tonic and to mono where we met Matteo again after he finished work. The place to be on Saturday is Billy at club Amnesia. Another great night! Pumping music, beautiful people and a great vibe! But also bloody expensive! Here we danced the night away again.
Sunday was our last day and with an accumulated hangover from hell we went for breakfast and yes, some more shopping! To finish our stay we had some real nice Italian icecream and enjoyed the warm sun! Then back to the airport without any energy left in my body.
It was a perfect weekend! Milan is not a beautiful city for sightseeing but that’s a good thing! At least u don’t need to feel guilty when you go shopping, clubbing and sleep till late! So I would reccomend this city to anyone! I was in Prague a month ago which is beautiful but since there is so much to see you have no energy left to go clubbing at night. I am going to Paris in 2 weeks and seen everything already so at least this time I will get to enjoy Paris as it should, shopping, eating, relaxing, strawling along the boulevards and checking the bars.
Hmmm iPhone battery almost empty… They really should improve the iPhones battery!
Tijd gaat snel, erg snel! Ben twee weken in Portugal geweest en voelt alweer als een eeuwigheid terug! Het was heerlijk om op het strand te kunnen liggen en de voorbereidingen te treffen voor het huwelijk van mijn neef Bruno op 08-08-08. Ik vlieg gelukkig over 2 weken weer terug voor het huwelijk dus, heb er zin in. Het worden wel stress dagen aangezien ik Ceremonie Meesteres ben en alles in goede banen moet leiden….alsof dat gaat lukken met een stel portugezen en verdwaalde hollanders haha…. Maar het belooft een mooie dag te worden en ik gun het ze ook helemaal! Mijn pak heb ik al aangeschaft, het is stijlvol zwart met een zwarte overhemd en een knal roze stropdas. Beetje in contrast met het stel dat trouwt die helemaal in het wit gaan met een “touch of pink”. Nu is er natuurlijk nagedacht over het zwart, het kleed namelijk af!!! Ik ben tegenwoordig op mijn zwaarst ooit!!!! Dat krijg je ervan als je bijna vier maanden lang elke avond in een restaurant gaat eten!! Maargoed Jochem heeft mij al overgehaald dat we samen gaan sporten binnenkort!! …. Maargoed, ik had het over zwart….het is inderdaad handig dat het afkleedt maar aan de andere kant kan het op zulke dagen in Portugal wel 35 graden zijn! Dit in combinatie met mijn stress rol voor die dag wordt het dus zweten in dat pak! Maargoed, je moet er wat voor overhebben right? En ik zie er flex uit al zeg ik het zelf!! Fotos post ik dan nog wel een keer hier!
En tjah de sportschool….als ik ergens een GLOEDHEKEL aan heb dan is het wel die verdomde sportschool!!! Niet zozeer omdat ik niet wil sporten, maar vind het zoooooo rete saai!!! Jochem had nog een leuke oppep reden om te gaan, namelijk dat je gewoon tijdens je favoriete TV programma gaat en je het daar op de grote schermen kijkt….Maar ik kijk helemaal geen TV!! Ik heb geen favoriete programma’s en ik kan ze helemaal al niet volgen met mijn hartslag op “critical” en het zweet dat van mijn hoofd gutst! Maargoed, ik zie er weer het positieve van in, toen ik vroeger naar de sportschool ging zag ik er een stuk beter uit, en dat is dan weer een doel om naar toe te werken! Ik mag dan wel een hele goeie relatie hebben maar dat wil niet zeggen dat mijn vriend niet beter verdient, dus naast de redenen die ik voor mezelf aangaf ga ik ook een heel klein beetje voor hem! Dus zomer 2009 wordt helemaal mijn zomer, speedo’s aan en over het strand paraderen hahaha….NOT! We gaan het zien!
De laatste weken, zo niet maand, zijn nogal hysterisch geweest. Of ik was thuis en Jochem was aan het vliegen, of hij was thuis en ik was weg! Geloof dat we mekaar in iets meer dan een maand in totaal 5 of 6 dagen hebben gezien! Hij is erg druk met werken, het is nu ook hoogseizoen en Arkefly moet alle nederlandsers natuurlijk naar hun bestemming krijgen dus er komen vast nog rustigere periodes aan! Mis hem wel enorm! Maar ik kom mijn tijd wel door met een beetje relaxen, stappen, winkelen…. Afgelopen zaterdag was ook weer zo een avond! Het begon onder het mom van een rustig drankje met Dani in de Prik. Na de Prik werd het nog een drankje in de Exit Bar, maar aangezien Thea Austin van SNAP een optreden gaf in de Exit Club zijn we daar maar heen gegaan….de avond eindigde met Dani en een groep andere spanjaarden ladderzat in de Cockring en om 6 uur ’s ochtends stonden we nog daar voor de deur met onze zatte kop gezellig te roken (De schade inhalen van wat we binnen niet mochten roken). Al met al een geslaagde avond en een katertje de volgende dag waardoor ik een half uur te laat was om met Peter bij Downtown te gaan lunchen. Ook dat was erg gezellig!!!
Verder gaat alles z’n gangetje, ben nu tegen mijn principes in aan de zonnebank geraakt omdat ik een goeie kleur mee terug had uit Portugal en ik die door het slechte weer hier niet kwijt wil, want over 2 weken moet ik er natuurlijk top uitzien op het huwelijk en ik heb daarvoor geen tijd om in Portugal veel naar het strand te gaan! Al moet ik zeggen dat het bruin van de zon toch anders is dan Sunday’s bruin, dat van de Sunday’s heeft iets grijzigs…niet echt mooi, maarja, beter iets dan niets zeg ik dan maar!!
Voor ik ga wil ik jullie iets niet ontnemen, namelijk mijn FAVO nummer op dit moment, namelijk Lady GaGa ft. Akon – Just Dance!!! Het is zooooooo lekker!! So enjoy! En laten we hopen dat het de komende dagen toch nog een klein beetje echt zomer wordt in Nederland!!!
Zondagavond was het dan zover! De Boeing 737 van KLM stond klaar op Schiphol om mij naar Lissabon te brengen! Helaas was er een toilet stuk dus moest ierdereen eerst naar het toilet zodat we daarna pas met vertraging konden vertrekken. Maar eindelijk vertrok hij dan richting Lissabon!
Na aankomst naar twee vrienden in Lissabon gegaan en gelijk naar Bairro Alto voor een biertje op straat. Het was inmiddels 1 uur ’s nachts maar de straten waren nog super druk met mensen die heerlijk van een biertje genoten! Daarom hou ik zo van Lissabon, men leeft er op straat en geniet tot in de late uurtjes!
Na een korte nacht is mijn oom mij in Lissabon gaan ophalen en ik heb bij mijn oom en tante een heerlijke uitgebreide Portugese lunch gehad. I Love Barbecue haha! Daarna met mijn auto richting het dorp gegaan, naar ons vakantiehuis. Ik stond te popelen om naar het strand te gaan en heb dat dan ook gelijk gedaan! tot half zeven heb ik op het strand gelegen en heb nu al een zonnebril op mijn kop….straks dus maar zonder zonnebril op zonnen. Heb verder niet veel te melden behalve dat ik het gevoel heb weer “thuis” te zijn. Mis mijn schatje heel erg! Maar de tijd vliegt voorbij dus voor ik het weet zie ik hem weer!!!
Nou, ik ga nu lekker bruin bakken want het strand roept mij!
Yes I am unmotivated and can’t really be arsed to do anything, and it has been like this for over a week. This reflects also in my motivation to go to the gym, to do things I still have to do. I just hope this will be for a short while.
At home everything is going just perfect! Been living together with my boyfriend officially since beginning of this month although we were already living together for a couple of months. I have planned too many things and that stresses me out a bit. I will have something to do every evening untill sunday the 18th of november, Let’s hope I survive it.
Now I just wanna finish the day and I might even leave a bit earlier as there is a storm on its way, apparently a severe one and I wanna get home dry….yes I am by bike nowadays….Its part of my new I-Quit-Smoking-Now-I-Am-Gonna-Live-Healthy Lifestyle!
Positive note to all this: Tomorrow is friday and the weekend starts!! Wooohoooo
(Ik haal nu pas de afgelopen dagen in aangezien mijn internet verbinding in Punta Arenas drama was)
Waar: Concepción & Lota
Weer: Fris maar zonnig, 16 graden
Stemming: Relaxed
Donderdagavond ben ik nog met Cynthia gaan uiteten bij Madero in Concepción, het was erg gezellig maar we waren best moe dus na het eten terug naar het hotel. De volgende dag zouden we ook een mega drukke dag hebben.
Om 9 uur had ik afgesproken met Cynthia bij het hotel en we hebben van daar uit een bus gepakt richting Lota. Lota ligt 1 uur ten zuiden van Concepción en staat bekend om haar oude steenkolen mijn. Deze mijn is in 1997 gesloten en toen is de hele economie van het dorp ingestort. Vandaag de dag is het een arm en troosteloos dorp. Na 1 uur in een rammel bus te hebben gezeten kwamen we aan in het stadje waar we hebben ontbeten. Vandaar zijn we naar de oude mijn van Lota gegaan dat Chifflon del Diablo heet. Hier kregen we instructies waarna we 150 meter zouden afdalen onder de grond met een ouderwetse lift die de mijnwerkers zelf ook gebruikten. Eenmaal onder de grond kregen we een tour door een oude mijnwerker met alle verhalen over hoe het precies ging. Ik vond het behoorlijk eng aangezien we in Chili zijn en niet in Nederland, ik weet niet hoe nauw ze het hier nemen met veiligheidsvoorschriften. Na de afdaling zouden we ook behoorlijk wat lopen onder de grond en onder de zee, want Lota ligt aan de kust en de steenkool bedden bevonden zich onder de zee. Ik had het wel ff benauwd maargoed ik ben niet zo snel een angsthaas die mij ervan weerhoudt dingen te zien en te leren kennen, en ben toch gegaan.
Onder de grond vertelde Jorge onze gids over hoe het leven was in die tijd in het dorp en onder de grond. Ik ben blij dat ik niet een van die mensen was, het was een soort slavernij en kinderen werden ook gebruikt. We kregen verhalen te horen over ratten en over hoe ranzig het beneden moet zijn geweest. We hebben zelf ook wat steenkool mogen uitgraven maar ik deed wel heel voorzichtig want ik zal het al gebeuren dat ik die schop in de grond steek en die halve mijn naar beneden komt zetten.
Gelukkig hebben we de tour van 1 uur onder de grond overleefd. We zijn hierna door het dorpje gaan wandelen, in het park geweest en op de markt. Op de markt verkopen ze allemaal zeevruchten en vis maar de geur is niet te harden. ik zou niet zo snel hier wat kopen denk ik!
(foto 1: Huizen in Lota, foto 2: Vers gevangen krab op de markt van Lota)
Na Lota zijn we terug gegaan naar Concepción waar we bij de chinees hebben gegeten. We moesten toen naar het vliegveld en werden gebracht door iemand van de zender. Omdat we de tijd vergeten waren in het restaurant waren we bijna vergeten dat we moesten vliegen dus hebben we ons gehaast naar het vliegtuig. We hebben net geluk gehad want we waren pas 15 minuten voor vertrek op het vliegveld en de gate zou net dicht gaan. Gelukkig konden we nog mee. We zouden nu eerst naar Puerto Montt vliegen waar we iets meer dan 5 uur overstap tijd hadden.
Waar: Puerto Varas & Puerto Montt
Weer: Fris, 13 graden
Stemming: Gaar, vrolijk
Na een korte vlucht van iets meer dan een half uur kwamen we dus in Puerto Montt aan. We wilden heel graag naar Puerto Varas want het scheen er prachtig te zijn. We hadden nog ongeveer 3 uur daglicht dus pakten er een taxi rechtstreeks heen. Puerto Montt en Puerto Varas liggen in het Los Lagos (de Meren) gebied, een prachtig gebied met veel meren dus en vulkanen. Vulkanen hadden we al gezien bij het landen in Puerto Montt dus wilden we die heel graag van wat dichterbij kunnen zien. Het was een vriendelijke taxichauffeur die er met ons heen reed en op ons zou wachten. Aan het meer van Llanquihue hebben we prachtige fotos genomen van de vulkanen. Kijk maar en oordeel zelf.
(Uizicht over het Llanguihue meer en Osorno vulkaan vanuit het vliegtuig)
(Ik in Puerto Varas aan het Llanquihue meer met het Osorno vulkaan op de achtergrond)
Puerto Varas was een erg mooi klein stadje en het deed erg zwitsers aan. Heel veel namen van winkels etc waren ook in het duits. Dit komt omdat veel duitsers na de 2e wereldoorlog hierheen zijn gevlucht. Ze hebben de huizen in dezelfde stijl gebouwd als in Duitsland en het gebied lijkt ook wel een beetje op het zuiden van Duitsland, Oostenrijk en Zwitserland. Het is er erg groen met mooie bergen. Na ons flitsbezoek aan Puerto Varas zijn we naar Puerto Montt gegaan. Hier zijn we op een marktje geweest Angelmo genaamd. Het was al donker en veel ging al dicht! Ik heb nog wel een leuk souvenir gevonden voor thuis kijk maar:
Na Puerto Montt zijn we naar het vliegveld gegaan waar we een uur langer moesten wachten omdat we ons in de tijd vergist hadden en dus een uur te vroeg waren. Op een gegeven moment zagen we heel veel politie op het vliegveld aankomen en de explosieven opruimingsdienst. We maakten ons toch best wel zorgen maar onze vlucht vertrok zelfs voor tijd omdat iedereen aanwezig was. Na 2 en een half uur vliegen moesten we op Punta Arenas landen. Ik heb in mijn leven veel gevlogen maar zo een landing heb ik nog nooit meegemaakt! Ik had al gelezen dat het weer hier in Patagonie onstuimig is, heel veel wind en slecht weer. Mede daardoor was onze landing ook zo een drama. Alles bewoog, trilde, mensen die gilden, alles erop en eraan! Zodra we de grond raakten voelden we een soort van klap en de piloot die stond vol op de rem, maar zo erg dat het net voelde alsof het vliegtuig zou omklappen. We voelden keiharde rukwinden en een stewardes vertelde dat er rukwinden van wel 110 km per uur waren. Onze koffers waren bij de landing in het laadruim losgeschoten en de baggage ruimtes konden door de wind niet geopend worden en het vliegtuig moest achter een hangar schuilen om het laadruim te openen en zo geen harde wind te vangen. We hebben 1 uur op de bagage moeten wachten en we konden toen naar het hotel. Het waaide zo hard dat we ons aan autos moesten vasthouden buiten tegen de wind, de lokale bevolking is het gewend blijkbaar en moesten lachen om onze onhandigheid. Het was een ontzettend koude en natte nacht en eenmaal in het hotel ben ik lekker gaan slapen want de volgende ochtend had ik weer meetings.
(morgen update ik weer mijn Punta Arenas verhaal anders moeten jullie zoveel in een keer lezen en ik wil wel dat het leuk blijft haha)
Hier even een korte update! Sinds ik terug ben in Santiago heb ik niet veel gepost maar dat heeft een goede reden; voor wie dacht dat ik op vakantie was, het tegenovergestelde is waar, Ik ben sinds maandag fulltime in meetings. Ik begin om 9 uur ’s ochtends en ben pas rond 8 uur ’s avonds klaar en heb erna nog zaken diners, dus snel omkleden en weer verder! Ik voel mij ook behoorlijk uitgeput moet ik zeggen. Morgen is het gelukkig alweer vrijdag en heb een druk schema maar ik mag erna (op mijn tandvlees) naar het concert van DJ Tiesto in de Santiago Arena waar ik gratis VIP kaartjes voor heb gekregen. Heb er wel onwijs veel zin in!
Chile – Een land vol tegenstellingen
Chili is een land dat vol tegenstellingen zit, de kloof tussen rijk en arm is enorm. Een hele kleine groep extreem rijke en invloedrijke mensen en een mega grote groep mensen die niks hebben en nergens wat over te zeggen hebben. Economisch gaat het goed in dit land dus de middenklasse is steeds meer in opkomst.
Een van de vereisten voor zaken doen in Chili is NOOIT EN TE NIMMER over politiek praten. En al helemaal niet over het militaire regime. Het militaire regime van Pinochet in Chili die 17 jaar lang regeerde t/m 1991 en duizenden mensen vermoorde laat vandaag de dag het land nog verdeeld. Pinochet overleed begin dit jaar en nogsteeds is zijn naam taboe. De armen vierden zijn dood en de rijken huilden om het verlies.
Vandaag had ik weer een meeting met Carolina, iemand met een hoge positie bij een TV Zender die meer een soort vriendin is geworden. We hadden vandaag ergens tussendoor ff snel koffie en voor het eerst begon ze voorzichtig over politiek en over Pinochet. Ze liet steeds meer los. Ik lulde maar mee en deed alsof ik vond dat die man ook goede dingen had gedaan voor het land, iets waarvan zij heilig overtuigd was. (De meeste pinochetisten negeren zijn moorden en vinden hem de held die Chile het welvarende land heeft gemaakt wat het nu is). Vervolgens vertelde ze mij dat ze erg bevriend was met de familie Pinochet. Toen ze zag dat ik niet vreemd opkeek (ik hield mij natuurlijk in) vertelde ze dat ze de vriendin is van een van de zonen van Pinochet. Ik schrok ff maar bleef in mijn rol. Vervolgens nodigde ze mij uit om zaterdag met de familie te gaan lunchen. Ik heb hier ja op gezegd want het is goed voor de zaken zulke invloedrijke mensen te kennen en ook uit nieuwsgierigheid.
Wat gebeurde er daarna: Later vandaag stap ik in een taxi en de taxi chauffeur begint spontaan te praten over pinochet. Hij vertelde dat hij door het regime toen der tijd is ontvoerd en dat ie gemarteld is in het Estadio Nacional, het nationale voetbalstadion van Santiago waar martelingen plaatsvonden en mensen geexecuteerd werden. Hij vertelde precies hoe het in die tijd was en pakt vervolgens de middagkrant die net uit was en zegt: De klootzak is dood, maar de rest hebben ze vandaag opgepakt en zijn de gevangenis in! Dus ook de pinochet waar ik zou gaan lunchen zaterdag. Ergens was ik opgelucht, ergens vond ik het jammer omdat ik toch wel nieuwsgierig was. Zaken doen met grote bedrijven in Chili betekent jezelf in de hoogste kringen begeven want dit land is in handen van een paar families, waarvan een de familie Pinochet was.
Carolina heeft de lunch inmiddels afgebeld en is er kapot van, maar ze heeft hoop dat het snel goedkomt! Vraag me af of ze beseft dat veel arme families uit die tijd nu nogsteeds niet weten waar hun vaders, kinderen en moeders zijn. Je zou zeggen dat ik afstand van zo iemand moet nemen gebaseerd op onze denkwijze maar als ik dat zou doen dan zou ik geen zaken kunnen doen in dit land, het is namelijk óf arm en tegen Pinochet zijn, óf rijk en invloedrijk en vóór Pinochet zijn.
Dit land moet nog veel van zijn recente verleden verwerken en ik denk dat daar nog een generatie overheen moet gaan voor het zo ver is. Carolina komt uit een goede familie, bevriend met Pinochet en weet gewoon niet beter. Waar ik het meeste van schrok was toen ze de martelingen en moorden goedpraatte door te zeggen: Hij heeft erg veel goeds gedaan voor dit land, ja er zijn mensen vermoord maar niemand wordt zomaar vermoord, ze hadden vast wat gedaan waardoor ze schuldig waren. Schuldig aan wat vraag ik mij af, aan het hebben van een andere mening? Maargoed in Duitsland zijn er ook nog gewoon mensen die denken dat Hitler goed heeft gedaan, maar ze weten gewoon niet beter. Het is nou eenmaal de geschiedenis van een land zoals elk land er een heeft, de meeste met regimes die bloed aan hun handen hebben. Ik geloof dat dat nou eenmaal de wereld is waar we in leven.
In dit verhaal kies ik geen zijde omdat ik geen chileen ben en geen kant moet kiezen, het enige wat ik kan doen is medelijden en respect hebben voor allen die getroffen zijn door het regime en met een bepaalde afstand omgaan met diegenen die de verantwoordelijken van deze geweldadigheden steunen. Ik blijf het fascinerend vinden hoe de landen in Zuid Amerika in mekaar steken en waarom ze regimes zoals die van Hugo Chavez in Venezuela kiezen. Het is voor de arme bevolking die een meerderheid vormt of kiezen voor politici die uit rijke families komen en die zoiezo al het land regeren of kiezen voor een populist die belooft alles van de rijken af te pakken en aan de armen te geven. In principe een mooi ideaal maar is Cuba met Fidel Castro nou echt zoveel beter af door alles van de rijken te hebben afgepakt en aan de armen te hebben gegeven? Zal Venezuela er veel beter van worden? Zou Chili zoveel beter af zijn zonder die 5 rijke families die het land in handen hebben en dus indirect regeren? Ik weet het niet en gelukkig hoef ik er niet over na te denken. Waar ik nu overmoet nadenken is wat ik zometeen aantrek voor mijn zakendiner. Dat lijken banale dingen maar dat is het leven nou eenmaal, sommigen leven een andere realiteit dan anderen. Waarschijnlijk zijn diegenen waar ik mee ga eten ook Pinochetisten, ze hebben nou eenmaal geld en die kiezen bijna altijd zijn zijde.
Ik ga mezelf aankleden en de taxi pakken. De taxi chauffeur zal vast beginnen over de Pinochet familie en hoe geweldig het is dat ze zijn opgepakt. Tijdens het diner krijg ik waarschijnlijk te horen hoe vervelend ze het vinden dat ze zijn opgepakt. En zo heb je altijd meerdere waarheden, als iemand echt ergens in gelooft kan het voor hem of haar de waarheid zijn. Mijn waarheid is dat ik honger heb en dat ik hoop dat het eten smaakt!
Waar: Punta Arenas, Puerto Natales & Torres del Payne
Weer: Erg koud, 5 graden
Stemming: Euforisch
Zaterdag:
Na een nacht goed te hebben geslapen hadden we voor de zaterdag meetings ingeplanned bij een TV zender, ITV Patagonia. Daar hebben we de halve dag rondgehangen en meetings gehad met belanghebbenden en opnames bijgewoond. In de middag had de zender een cameraman / klusjes man geregeld die ons zou rond touren door Punta Arenas in de middag. Onze gids heette Pepe en was een super aardige kerel die veel wist van de stad en de geschiedenis.
Punta Arenas is zoals ik al zei het zuidelijkst gelegen stadje ter wereld, het ligt in een gebied Patagonie genaamd en je kan het een beetje vergelijken qua weer met het noorden van Noorwegen, IJsland of Lapland. Het is hier altijd erg koud en het waait hier extreem. Zoals ik al eerder zei waaide het heel erg toen we landden en zijn de mensen hier dat wel gewend. Wat ik een erg gek gezicht vond waren de touwen tussen de lantaarnpalen die je op elke kruising kon vinden. Dit was om niet de weg op te waaien en om je aan vast te houden aangezien de wind op zulke kruispunten een soort wervelwind veroorzaakte en je mee kon nemen. Hieronder zie je zo een touw op een kruispunt.
Pepe bracht ons als eerst langs het kerkhof van Punta Arenas, schijnbaar een van de mooiste ter wereld. Ik ken niet veel kerkhoven maar dit moet wel een van de mooiste zijn. Erg indrukwekkend. Punta Arenas is voornamelijk door Kroaten gekoloniseerd en de naam Kusanovic kom je dan ook overal tegen, het was een rijke en invloedrijke familie. Het grootste deel van de namen op dit kerkhof waren Kroaatisch, Spaans, Portugees en Duits. Ik heb een aantal fotos genomen hier en Aida, er zit er eentje voor jouw tussen!
(onder: Kroatische graftombe)
(onder: Portugese grafsteen)
Na het kerkhof kwamen we langs een monument ter ere van de schapenherders. Voor dat het Panama kanaal bestond was Punta Arenas een strategische plek want alle schepen moesten om Zuid Amerika heen, hierlangs om vanuit de Stille Oceaan in de Atlantische Oceaan te komen en andersom. Na de bouw van het Panama Kanaal was dat dus niet meer nodig en stortte de economie hier in. Men ging zich toen toeleggen op schapen herden en dat bracht een groot deel van de welvaart in deze regio weer terug. (tezamen met olie die hier gewonnnen wordt en de productie van ethanol.) Vandaar het monument.
We hebben toen nog meer plekken bezocht waaronder een oude engelse oorlogsschip de Lord Lonsdale. Toen naar een hoger gelegen gedeelte van de stad waar je een prachtig uitzicht had over de stad en de straat van Magallanes, het stukje water tussen Punta Arenas en Vuurland.
(onder: uizicht over Punta Arenas met Vuurland in de verte)
Na nog een zooi plekken te hebben bezocht waren we uitgehongerd en zijn we naar een traditioneel restaurant gegaan en een echte “Parillada” gegeten. Dat is een verzameling van verschillende soorten vlees en worsten op een soort grill met aardappelen, aji (een soort sambal) en salade.
(onder: Iemand zin in worst? – een echte chileense Parillada)
Na het heerlijke eten en de borrel erna zijn Cynthia en ik naar het hotel gegaan om ons om te kleden. We zijn toen naar een lokale bar gegaan waar een live band optrad. Het was er stampvol en rokerig. Aangezien we geen plek hadden om te zitten vroeg Cynthia of we bij twee chileense gasten aan tafel konden zitten. Ze waren ontzettend aardig en vertelden ons over hun werk in Puerto Williams, een leger basis op het allerlaattste stukje land net voor de Zuid Pool. We hadden een borrel op en op het podium werden af en toe mensen geroepen. Die moesten dan zingen of een kunstje doen voor een gratis drankje. Ik heb de helft niet meegekregen omdat ik met mijn rug naar het podium zat. Op een gegeven moment werd mijn naam omgeroepen. Ik dacht eerst dat het iemand anders was en vervolgens zei de zanger op het podium: Nelson de Holanda!! Ik zakte door de grond want ik heb altijd wel een grote mond maar durf niet mezelf voor lul te zetten voor zoveel mensen. Ik stribbelde eerst tegen maar bleek toch echt geen keus te hebben (ze vonden het allang interessant iemand uit Amsterdam daar te hebben.) Ik liep dus naar het podium en er stonden al twee gasten maar ik had totaal geen idee van wat nou de bedoeling was. Vervolgens ging de eerste naar voren en bleek dat we moesten dansen voor een fucking gratis drankje! Ik schaamde me dood en vreesde dat mijn beurt eraan zat te komen en ik er niet meer onderuit kon. De muziek startte en het was óf voor lul staan en dansen, óf nóg meer voor lul staan en zwak weg lopen. Ik koos ervoor mezelf niet te laten kennen en heb maar gedaan wat van mij verwacht werd. Ze begonnen met eens trip nummer en vervolgens een reggaeton nummer….echt drama!! En ik hoor je al denken, zijn er fotos? JA DIE ZIJN ER!!!:
(Onder: voor al deze mensen stond ik dus voor lul)
Genoeg gelachen? Vervolgens gingen ze het publiek vragen om te aplaudiseren voor kandidaat 1, die kreeg een mager applausje, kandidaat 2 kreeg al wat meer en bij mij, kandidaat 3 ging het publiek uit zijn dak! Had ook niet anders verwacht hahaha. Ik dronk mijn welverdiende gratis drankje op en we zijn naar een club ernaast gegaan, Kamikaze! Het was en enorme club, en de muziek binnen ging los! Vervolgens kwamen er allemaal vrouwen naar mij toe die mij gezien hadden in de bar boven en mij wilden leren kennen! Ze vonden me allemaal op Ricky Martin lijken (Yeah Right!) en waren allemaal nogal direct hahaha, volgens mij hadden ze niet helemaal door hoe het nou echt met mij zat! Maargoed grappig om zo mee te maken natuurlijk en al met al was het een geslaagde avond!
Zondag:
Na de club richting hotel gegaan en anderhalf uur later gewapend met camera, warme kleding en een kater gingen we alweer richting de bus. We zouden nu naar Puerto Natales gaan, 250 kilometer verderop om vandaaruit een excursie te doen naar Torres del Payne National Park. Volgens Floortje Dessing en Chris Zegers een van de mooiste plekjes op aarde, en ik moet zeggen dat ze helemaal gelijk hebben. Gelukkig konden we onderweg nog slapen en een beetje bijkomen van de kater. We reden met een prive gids de bergen in over de uitgestrekte pampas van chileens Patagonie. Het landschap was indrukwekkend, kilometers helemaal niks, geen bomen, niks! Het was erg indrukwekkend en hoe dichter we bij de Torres del Payne bergen kwamen hoe mooier! We kwamen langs dieren die hier in het wild leven, het was net een soort safari. Ik heb vlak naast een Ñandu gestaan, dat is een soort struisvogel, en naar Guanacos, een soort Lama’s. Ik heb Condors gezien die over ons heen vlogen. Ik heb geen woorden voor wat ik zag dus hier wat meer fotos en videos en kijk zelf maar:
(onder: Ik in de buurt van een ñandu)
(onder: Guanacos in het wild)
(onder: In the middle of nowhere….ver van alles!)
(Onder: Erg veel wind, voor de Torres del Payne)
(Onder: Lake Pehue met een waterval)
(onder: waarvoor we kwamen en misschien wel de mooiste foto die ik tot nu toe gemaakt heb….heb zelden zoiets moois gezien! De Torres del Payne met Lake Pehue)
Gisteren heb ik aan het einde van de dag in Santiago nog een meeting gehad met een bedrijf dat vertegenwoordiger is van allemaal kleinere lokale zenders in Chile. Ik werd warm onthaald door Cynthia Guevara (nee, geen familie van). Ik heb met haar op een terras koffie gedronken en we hebben mekaar geintroduceerd. Hoopte dat het klikte aangezien ik met haar de komende 4 dagen naar het zuiden zou reizen. Het is een super leuke meid / vrouw van 29, gescheiden en 1 kind van 6. Het klikte al meteen, ze is spontaan, grappig, chaotisch en erg gezellig. Na koffie te hebben gedronken zijn we naar haar kantoor gehad waar ik een meeting had met 2 eigenaren van zenders. Het was een goed gesprek maar daar zal ik jullie niet mee lastig vallen. Na deze meetings ben in terug gegaan naar het hotel en daar ben ik van vermoeidheid ingestort. Had natuurlijk ook een reis van 24 uur achter de rug en weinig slaap. Het gaf ook niet echt aangezien ik vanmorgen om 5 uur moest opstaan om naar het vliegveld te gaan voor mijn vlucht richting Concepción.
Vanmorgen ben ik dus erg vroeg opgestaan, uitgechecked en een taxi gepakt naar het vliegveld. Het was een apparte rit met een apparte taxi chauffeur. Het was een cubaan die in Chili woonde en hij was Jazz muzikant. Ik vertelde dat ik uit Amsterdam kwam en hij begon begon over dat ie marihuana lekker vond en vervolgens informeert hij mij van het feit dat als hij marihuana rookt en er een glas wiskhey bij drinkt dat ie dan supergeil wordt en dat zijn geslachtsdeel (hij noemde het wat platter) zo hard werd, nog harder dan die lantaarnpalen langs de snel weg. Het was net iets teveel informatie om 6 uur ’s ochtends!!!
Na aankomst op het vliegveld ben ik ingechecked en dat allemaal ging via computers, heel modern, soms vergeet ik hier wel eens dat ik toch nog in een 3e wereld land ben. (Al zien Chilenen zichzelf als 2e wereld) Het was een erg korte vlucht, opstijgen, drankje, landen en na 50 minuten was ik in Concepción de 2e grootste stad van Chile met 600.000 inwoners. Een dorp als je het vergelijkt met de 6 miljoen inwoners van Santiago.
Zoals je in de video kan zien vlieg je altijd parallel aan de Andes gebertge als je zuidwaarts vliegt. De andes zijn zo hoog dat je niet boven de Andes vliegt maar praktisch naast. De laag sluier bewolking die je ziet hangen beneden is geen bewolking maar pure smog. Deze opname is gemaakt kort na het opstijgen uit Santiago die altijd gehuld is in een laag smog. Vooral ’s ochtends lijkt het er altijd mistig, elke dag van het jaar, maar het is geen mist maar pure smog dus.
Ik werd in Concepción opgehaald door Cynthia en we hadden afgesproken dat alleen zij mij zou ophalen en dat ik dus casual kon vliegen. Ik voelde mij in het vliegtuig al ongemakkelijk aangezien ik de enige was die GEEN pak droeg maar tot mijn verbazing stond Cynthia mij op te wachten met 2 mannen in pak! Surprise! 2 hoge pieffen van de TV zender wilden mee om mij op te halen! Stond ik daar met mijn t-shirt en legerbroekkie aan! Maargoed, des te meer probeerde ik dan verbaal de boel te redden door super zakenmannerig te praten, dat houdt hier in Chili in meepraten met de machos. Meepraten met de macho zakenmannen in Chile gaat een beetje als volgt:
-Dus, is het je eerste keer in Chili?
-Nee mijn 5e.
-En bevalt het?
-Ja, heel erg! Ben gek op dit land!
-Leuk dat je het zo leuk vind hier! En de vrouwen? Lekkere vrouwen hebben we hier he?
En hier gaat het gesprek ineens de kant op die ik altijd vrees hier en wat mij hier altijd overkomt….
-Ja de vrouwen zijn hier erg mooi!
-En? Al een lekkere Chileense vrouw ontmoet?
En hier begin ik mij ongemakkelijk te voelen maar probeer toch te antwoorden…..
-Uhhh ja, een paar mooie gezien, maar ik ben net in Chili dus nog niet de kans gehad ze ergens te zien, maar het is wel een mooi land, ik ga dit keer ook naar het zuiden, schijnt super mooi te zijn!
Hier hoop ik het gesprek een andere wending te kunnen geven maar helaas lukt mij dat dit keer niet…..
-Ja het zuiden is super mooi! En erg koud! maar je hebt er de mooiste vrouwen om je warm te houden!
Tjah en zo gaat het dan de rest van de tijd terwijl ik mij eronder vandaan probeer te lullen. De Chileense cultuur staat bekend als een echte macho cultuur, in heel Zuid-Amerika hebben ze dit imago en die klopt ook wel. Als je hier als man vreemdgaat (wat nogal normaal blijkt te zijn) dan ben je bij je vrienden een held! Ga je als vrouw vreemd dan ben je de hoer van de stad en wordt er veel extremer gereageerd dan bij ons in Europa. Toevallig is er nu een schandaal hier in Chili in het nieuws over een meisje van 16 die haar vriend oraal bevredigde en dat is gefilmd. Het filmpje is uitgelekt op Youtube en heel Chili heeft het erover. Het is zelfs op het nieuws en de presidente Michelle Bachelet heeft zich al in de affaire gemoeid. Het meisje is van school gestuurd, moet naar psychologen, wordt met moord bedreigd en de jongen op het filmpje die mag op school blijven en over hem zegt niemand wat. Duidelijk een voorbeeld van hoe de rollen in dit sterk katholieke land verdeeld zijn. Wat vrouwenrechten en emancipatie betreft verschilt het katholieke geloof niet zoveel van het islamitische.
Hier een stukje uit de krant:
Maargoed, ik kwam aan in Hotel Araucano waar Cynthia op mij zou wachten en ik mij snel in mijn pak kon hijsen. We hebben een taxi naar TVU gepakt, de grootste zender van Octava Región (8e regio van chili). Hier kreeg ik rondleidingen, heb verschillende meetings gehad met verschillende belanghebbenden, eigenaren, managers etc. Ze waren allemaal vereerd met bezoek uit Nederland (geeft toch altijd een goed gevoel zo op handen gedragen te worden). Ik heb de opnames van een live ochtendshow meegemaakt en van het middagnieuws. Toch grappig om te zien hoe ze van de ochtendshow op tv overschakelen naar de nieuwslezer die alvast wat informatie geeft terwijl hij in feite tegenover hen zit en je op TV twee apparte schermpjes ziet alsof ze heel ergens anders zitten. Cynthia en ik hebben er nog wat melige fotos genomen (zie hieronder) en ik denk dat ik mijn nieuwe roeping als nieuwslezer heb gevonden:
Cynthia en ik kunnen het gelukkig erg goed vinden, we hebben onwijs veel lol samen en het is net alsof ik met een vriendin op reis ben. Dat maakt alles een stuk aangenamer natuurlijk want jezelf de hele dag in zo een pak hijsen is al serieus genoeg! Iedereen bij de zender was super vriendelijk en toen hebben ze mij meegenomen naar een typisch chilleens restaurant bij het strand aan de monding van de Bío Bío rivier. De lokatie was super mooi en het eten voortreffelijk. Typisch chileens eten is voornamelijk seafood en dus hebben we dat ook gegeten. De meeste soorten kennen we in Europa niet eens, het zijn voornamelijk vreemde schelpdieren die ze eten. Ik heb vanalles geproefd en had zelf iets met kreeft. Erg lekker. Te drinken kreeg ik ook iets typisch chileens, nameijk Chirrimoya Punch. Chirrimoya is een typisch chileense vrucht die alleen hier groeit. Ze mixen het met een witte chileense wijn en je krijgt iets heel lekkers. Na de heerlijke lunch hebben we wat fotos op het strand genomen en terug naar de zender. De U in TVU staat voor Universidad, het is van oorsprong een universiteits zender en het bevindt zich dan ook op het campus van de grootste universiteit van Chile.
Cynthia en ik zijn de universiteitsgebouwen gaan bekijken en de Pinoteca, dat is waar de mooiste kunstwerken van chileense kunstenaars te vinden is. We hebben ontzettend gelachen omdat je hier geen fotos mocht maken en wij dat toch deden, alleen wisten we niet dat er camera’s hingen en we gefilmd werden. Er kwamen gelijk 2 bewakers op ons af en verzochten de fotos te deleten. Cytnhia delete haar gedeelte maar ik hield mijn camera in mijn zak en deed alsof ik van niks wist. Ze liepen weer weg en al gauw kwamen ze terug na de camera beelden goed te hebben bekeken en vroegen mij ook mijn camera te laten zien en de fotos die ik had te deleten. Gelukkig was ik ze te slim af en drukte op wat knoppen en deed alsof ik niks meer had maar heb dus de meeste weten te behouden. We moesten voornamelijk lachen om hoe die bewakers naar ons toe kwamen alsof we twee grote criminelen waren, daar stond ik dan met mijn goeie gedrag in pak.
Na deze rondtour zijn we terug gegaan naar het hotel waar ik nu ben. Ik ga zo met Cynthia eten en stappen in Concepción. Ben benieuwd hoe dat hier is. Morgen hebben we twee vluchten, eerst naar Puerto Montt en daarna 6 uur later naar Punta Arenas, het zuidelijkst gelegen stad op aarde! Maar daarover later meer!
PS. Helaas heb ik met mijn eigen camera nog meer mooie fotos genomen aan het strand maar die houden jullie nog even van mij tegoed omdat ik mijn USB-kabeltje in NL ben vergeten dus ik moet hier even een card-reader kopen morgen zodat ik ze kan uploaden!
Het is zover, ik ga weer op reis! Heb vandaag niet veel gedaan behalve nog wat werk gedaan, naar de kapper geweest en wat laatste dingetjes gekocht. De taxi stond om 17:00 voor de deur en Jochem ging mee naar Schiphol. De rit naar Schiphol was met een vervelende turkse taxichauffeur die maar liep te klagen over onze regering en politici. Nelson zou Nelson niet zijn als hij er niet tegenin ging en ik vroeg hem of Turkije nou echt zoveel beter was en of hij niet van zijn uitkering zou genieten mocht er iets met hem gebeuren! En had ie nou liever politici die al het geld in eigen zak steken zoals in zijn land of liever politici die wat proberen te doen met dat geld. Natuurlijk was ie het niet met mij eens maargoed, dan moet ie niet in Nederland gaan wonen. Bij aankomst op Schiphol probeerde hij nog even wat extra geld bovenop de gevraagde prijs te vragen met een of andere lul smoes….Ik vertelde hem dat zijn plan mooi niet ging werken en dat ie zich nou precies opstelde zoals de politici die hij verafschuwt….geld aftrochelen dus!!
Ik ben gaan inchecken en Jochem wachtte ergens op een bankje op mij met mijn handbagage want ik vermoedde (zoals altijd) al wat overgewicht en dat bleek te kloppen, ik had 25,5 kg bij me. De check-in verliep soepel en Jochem en ik hebben nog een broodje gegeten en zijn daarna in de mega lange rij voor de douane gaan staan. Toen ik bijna aan de beurt was moest ik afscheid nemen van mijn schatje maar we hielden het netjes aangezien we tussen heel veel mensen stonden haha en ik ben over 2 weekjes weer terug.
Ik liep door de Douane en voor het eerst in lange tijd werd ik eens een keer NIET gefoullieerd, iets wat mij verbaasde aangezien ik altijd voor verdacht wordt aangezien. Voorbij de douane heb ik wat water gekocht en ben op een bankje gaan zitten wachten op mijn vlucht naar Madrid. Er zijn trouwens muizen op Schiphol want er liep eentje zo onder mijn stoel langs….echt ranzig!
Mijn vlucht naar Madrid had 15 minuten vertraging. Gelukkig niet meer aangezien ik ongeveer één uur overstap tijd heb in Madrid en ik minimaal 30 minuten moet lopen van de ene gate naar de andere inclusief paspoort controle. Tijdens de vlucht heb ik mijn eerste boek uitgelezen. Het boek heet Het Rode Continent en gaat over Latijns Amerika en de golf van linkse regeringen die het continent teisteren. Het was een erg interessant boek, vooral omdat het zo actueel is en heb hem dan ook tijdens de korte vlucht naar Madrid helemaal uitgelezen.
Waar: Spanje – Madrid – Barajas Airport
Weer: Weet niet, ben het vliegveld niet af geweest
Stemming: Moe
Eenmaal in Madrid aangekomen was het een kwestie van naar de gate lopen, een broodje eten en een espresso drinken en boarden. Ik ging aan boord LAN Chile vlucht LA705 rechtstreeks naar Santiago de Chile. Ik vloog op de Airbus A340, een van de grotere toestellen en er moesten ook behoorlijk wat mensen in. Aangezien ik een van de laatste was die ging boarden kon ik mijn koffertje bijna nergens kwijt. Gelukkig wist de vriendelijke stewardess er wel raad mee.
Ik ben gaan zitten, boekje erbij en lezen maar. Ik was goed voorbereid en had een tweede boek in mijn handbagage. Het boek heet De Groote Zijderoute van een belgische journalist waarin hij de oude zijderoute van Marco Polo aflegt vanuit Venetie naar China. Ben in het boek inmiddels in Turkmenistan aangekomen, dat is halverwege zijn reis maar gelukkig beschrijft hij ook de weg terug dus heb nog genoeg te lezen. Eenmaal in de lucht kregen we het avondeten en na die te hebben verslonden heb ik 2 slaappillen in mijn mik gedouwd en weggespoeld met Bayleys en ben knock out gegaan (Ja ik weet dat je het niet hoort te combineren maar ga zelf maar eens 20 uur vliegen haha). Ik ben in slaap gevallen en werd halverwege wakker toen we boven de Kaapverdische eilanden vlogen. Na een toiletbreak ben ik verder gaan slapen totdat ik 3 uur voor aankomst ergens boven Brazilie of Paraguay wakker werd en niet meer kon slapen. Ik zat naast een erg stille man en ik was zelf ook niet in de stemming om te lullen dus heb hem maar gelaten voor wat ie was.
Zo kort voor Chili wilde ik zeker niet meer slapen want ten eerste je krijgt weer te eten haha en ten tweede en misschien wel belangrijker zouden we al snel over de Andes gebergte gaan vliegen. Het is al de 5e keer dat ik over die bergen vlieg maar elke keer vind ik het weer indrukwekkend. de Andes zijn zo hoog als bijna 7000 meter en als je eroverheen vliegt kan je alles erg goed zien. Het was inmiddels weer ochtend dus je had een perfect uitzicht. Over hoe indrukwekkend de Andes zijn zal ik niet schrijven, kijk maar naar het filmpje, denk dat dat genoeg zegt.
Waar: Chile – Santiago – Four Points Sheraton Hotel
Weer: Bewolkt, Koud, 6 graden
Stemming: Moe maar voldaan
Nadat we op Santiago Arturo Merino Benitez Airport landden waren we al gauw aan de gate en mocht ik er eindelijk uit. Het is indrukwekkend hoe je door alleen te zitten na zo een vlucht toch zo kan stinken haha. Het enige wat ik nu wilde was mijn koffer halen en naar het hotel. De paspoort controle duurde eeuwig, vooral omdat 2 chileense douane-dames er nog niet echt zin in hadden en tussen elke reiziger door hun haar gingen kammen, met elkaar gingen kletsen, lachen, en dan mocht er weer een komen. Hoezo een mañana mañana cultuur! Vervolgens had ik al gauw mijn koffer en moest deze nog door een laatste scan heen van het ministerie van landbouw en natuur om zeker te weten dat je geen zaadjes, vlees, kaas of andere bedreigende producten in je koffer hebt. Je moet ook een formulier invullen waarin je aangeeft de afgelopen 72 uur NIET op een boerderij te zijn geweest! Nou ik ben blij dat ik niet uit Oude Pekela kom en gewoon uit Amsterdam.
Maar hier zit ik dan nu in mijn hotel moe maar blij dat ik die hele pokke rit weer achter de rug heb. Ik heb straks mijn eerste meeting alweer dus ga ik nu ff douchen en mezelf klaar maken! Morgen ochtend op 7:50 heb ik mijn volgende vlucht naar Concepción ten zuiden van Santiago waar ik nog meer meetings zal hebben. Ik verblijf hier maar 1 nacht en ga dan door! Wil je weten waarheen dan moet je maar weer mijn blog komen lezen en dan laat ik het je allemaal weten! (Goeie Goede Tijden Slechte Tijden Cliffhanger).
