- Waar: Santiago
- Weer: Warm, 25 graden
- Stemming:Uitgeput
Hier even een korte update! Sinds ik terug ben in Santiago heb ik niet veel gepost maar dat heeft een goede reden; voor wie dacht dat ik op vakantie was, het tegenovergestelde is waar, Ik ben sinds maandag fulltime in meetings. Ik begin om 9 uur ’s ochtends en ben pas rond 8 uur ’s avonds klaar en heb erna nog zaken diners, dus snel omkleden en weer verder! Ik voel mij ook behoorlijk uitgeput moet ik zeggen. Morgen is het gelukkig alweer vrijdag en heb een druk schema maar ik mag erna (op mijn tandvlees) naar het concert van DJ Tiesto in de Santiago Arena waar ik gratis VIP kaartjes voor heb gekregen. Heb er wel onwijs veel zin in!
Chile – Een land vol tegenstellingen
Chili is een land dat vol tegenstellingen zit, de kloof tussen rijk en arm is enorm. Een hele kleine groep extreem rijke en invloedrijke mensen en een mega grote groep mensen die niks hebben en nergens wat over te zeggen hebben. Economisch gaat het goed in dit land dus de middenklasse is steeds meer in opkomst.
Een van de vereisten voor zaken doen in Chili is NOOIT EN TE NIMMER over politiek praten. En al helemaal niet over het militaire regime. Het militaire regime van Pinochet in Chili die 17 jaar lang regeerde t/m 1991 en duizenden mensen vermoorde laat vandaag de dag het land nog verdeeld. Pinochet overleed begin dit jaar en nogsteeds is zijn naam taboe. De armen vierden zijn dood en de rijken huilden om het verlies.
Vandaag had ik weer een meeting met Carolina, iemand met een hoge positie bij een TV Zender die meer een soort vriendin is geworden. We hadden vandaag ergens tussendoor ff snel koffie en voor het eerst begon ze voorzichtig over politiek en over Pinochet. Ze liet steeds meer los. Ik lulde maar mee en deed alsof ik vond dat die man ook goede dingen had gedaan voor het land, iets waarvan zij heilig overtuigd was. (De meeste pinochetisten negeren zijn moorden en vinden hem de held die Chile het welvarende land heeft gemaakt wat het nu is). Vervolgens vertelde ze mij dat ze erg bevriend was met de familie Pinochet. Toen ze zag dat ik niet vreemd opkeek (ik hield mij natuurlijk in) vertelde ze dat ze de vriendin is van een van de zonen van Pinochet. Ik schrok ff maar bleef in mijn rol. Vervolgens nodigde ze mij uit om zaterdag met de familie te gaan lunchen. Ik heb hier ja op gezegd want het is goed voor de zaken zulke invloedrijke mensen te kennen en ook uit nieuwsgierigheid.
Wat gebeurde er daarna: Later vandaag stap ik in een taxi en de taxi chauffeur begint spontaan te praten over pinochet. Hij vertelde dat hij door het regime toen der tijd is ontvoerd en dat ie gemarteld is in het Estadio Nacional, het nationale voetbalstadion van Santiago waar martelingen plaatsvonden en mensen geexecuteerd werden. Hij vertelde precies hoe het in die tijd was en pakt vervolgens de middagkrant die net uit was en zegt: De klootzak is dood, maar de rest hebben ze vandaag opgepakt en zijn de gevangenis in! Dus ook de pinochet waar ik zou gaan lunchen zaterdag. Ergens was ik opgelucht, ergens vond ik het jammer omdat ik toch wel nieuwsgierig was. Zaken doen met grote bedrijven in Chili betekent jezelf in de hoogste kringen begeven want dit land is in handen van een paar families, waarvan een de familie Pinochet was.
Carolina heeft de lunch inmiddels afgebeld en is er kapot van, maar ze heeft hoop dat het snel goedkomt! Vraag me af of ze beseft dat veel arme families uit die tijd nu nogsteeds niet weten waar hun vaders, kinderen en moeders zijn. Je zou zeggen dat ik afstand van zo iemand moet nemen gebaseerd op onze denkwijze maar als ik dat zou doen dan zou ik geen zaken kunnen doen in dit land, het is namelijk óf arm en tegen Pinochet zijn, óf rijk en invloedrijk en vóór Pinochet zijn.
Dit land moet nog veel van zijn recente verleden verwerken en ik denk dat daar nog een generatie overheen moet gaan voor het zo ver is. Carolina komt uit een goede familie, bevriend met Pinochet en weet gewoon niet beter. Waar ik het meeste van schrok was toen ze de martelingen en moorden goedpraatte door te zeggen: Hij heeft erg veel goeds gedaan voor dit land, ja er zijn mensen vermoord maar niemand wordt zomaar vermoord, ze hadden vast wat gedaan waardoor ze schuldig waren. Schuldig aan wat vraag ik mij af, aan het hebben van een andere mening? Maargoed in Duitsland zijn er ook nog gewoon mensen die denken dat Hitler goed heeft gedaan, maar ze weten gewoon niet beter. Het is nou eenmaal de geschiedenis van een land zoals elk land er een heeft, de meeste met regimes die bloed aan hun handen hebben. Ik geloof dat dat nou eenmaal de wereld is waar we in leven.
In dit verhaal kies ik geen zijde omdat ik geen chileen ben en geen kant moet kiezen, het enige wat ik kan doen is medelijden en respect hebben voor allen die getroffen zijn door het regime en met een bepaalde afstand omgaan met diegenen die de verantwoordelijken van deze geweldadigheden steunen. Ik blijf het fascinerend vinden hoe de landen in Zuid Amerika in mekaar steken en waarom ze regimes zoals die van Hugo Chavez in Venezuela kiezen. Het is voor de arme bevolking die een meerderheid vormt of kiezen voor politici die uit rijke families komen en die zoiezo al het land regeren of kiezen voor een populist die belooft alles van de rijken af te pakken en aan de armen te geven. In principe een mooi ideaal maar is Cuba met Fidel Castro nou echt zoveel beter af door alles van de rijken te hebben afgepakt en aan de armen te hebben gegeven? Zal Venezuela er veel beter van worden? Zou Chili zoveel beter af zijn zonder die 5 rijke families die het land in handen hebben en dus indirect regeren? Ik weet het niet en gelukkig hoef ik er niet over na te denken. Waar ik nu overmoet nadenken is wat ik zometeen aantrek voor mijn zakendiner. Dat lijken banale dingen maar dat is het leven nou eenmaal, sommigen leven een andere realiteit dan anderen. Waarschijnlijk zijn diegenen waar ik mee ga eten ook Pinochetisten, ze hebben nou eenmaal geld en die kiezen bijna altijd zijn zijde.
Ik ga mezelf aankleden en de taxi pakken. De taxi chauffeur zal vast beginnen over de Pinochet familie en hoe geweldig het is dat ze zijn opgepakt. Tijdens het diner krijg ik waarschijnlijk te horen hoe vervelend ze het vinden dat ze zijn opgepakt. En zo heb je altijd meerdere waarheden, als iemand echt ergens in gelooft kan het voor hem of haar de waarheid zijn. Mijn waarheid is dat ik honger heb en dat ik hoop dat het eten smaakt!
Fijne avond allemaal en tot morgen
Nelson
