Vrijdag, Concepción, Lota, Puerto Varas, Puerto Montt en Punta Arenas

(Ik haal nu pas de afgelopen dagen in aangezien mijn internet verbinding in Punta Arenas drama was)

• Waar: Concepción & Lota
• Weer: Fris maar zonnig, 16 graden
• Stemming: Relaxed

Donderdagavond ben ik nog met Cynthia gaan uiteten bij Madero in Concepción, het was erg gezellig maar we waren best moe dus na het eten terug naar het hotel. De volgende dag zouden we ook een mega drukke dag hebben.

Om 9 uur had ik afgesproken met Cynthia bij het hotel en we hebben van daar uit een bus gepakt richting Lota. Lota ligt 1 uur ten zuiden van Concepción en staat bekend om haar oude steenkolen mijn. Deze mijn is in 1997 gesloten en toen is de hele economie van het dorp ingestort. Vandaag de dag is het een arm en troosteloos dorp. Na 1 uur in een rammel bus te hebben gezeten kwamen we aan in het stadje waar we hebben ontbeten. Vandaar zijn we naar de oude mijn van Lota gegaan dat Chifflon del Diablo heet. Hier kregen we instructies waarna we 150 meter zouden afdalen onder de grond met een ouderwetse lift die de mijnwerkers zelf ook gebruikten. Eenmaal onder de grond kregen we een tour door een oude mijnwerker met alle verhalen over hoe het precies ging. Ik vond het behoorlijk eng aangezien we in Chili zijn en niet in Nederland, ik weet niet hoe nauw ze het hier nemen met veiligheidsvoorschriften. Na de afdaling zouden we ook behoorlijk wat lopen onder de grond en onder de zee, want Lota ligt aan de kust en de steenkool bedden bevonden zich onder de zee. Ik had het wel ff benauwd maargoed ik ben niet zo snel een angsthaas die mij ervan weerhoudt dingen te zien en te leren kennen, en ben toch gegaan.

Onder de grond vertelde Jorge onze gids over hoe het leven was in die tijd in het dorp en onder de grond. Ik ben blij dat ik niet een van die mensen was, het was een soort slavernij en kinderen werden ook gebruikt. We kregen verhalen te horen over ratten en over hoe ranzig het beneden moet zijn geweest. We hebben zelf ook wat steenkool mogen uitgraven maar ik deed wel heel voorzichtig want ik zal het al gebeuren dat ik die schop in de grond steek en die halve mijn naar beneden komt zetten.

Gelukkig hebben we de tour van 1 uur onder de grond overleefd. We zijn hierna door het dorpje gaan wandelen, in het park geweest en op de markt. Op de markt verkopen ze allemaal zeevruchten en vis maar de geur is niet te harden. ik zou niet zo snel hier wat kopen denk ik!

(foto 1: Huizen in Lota, foto 2: Vers gevangen krab op de markt van Lota)

Na Lota zijn we terug gegaan naar Concepción waar we bij de chinees hebben gegeten. We moesten toen naar het vliegveld en werden gebracht door iemand van de zender. Omdat we de tijd vergeten waren in het restaurant waren we bijna vergeten dat we moesten vliegen dus hebben we ons gehaast naar het vliegtuig. We hebben net geluk gehad want we waren pas 15 minuten voor vertrek op het vliegveld en de gate zou net dicht gaan. Gelukkig konden we nog mee. We zouden nu eerst naar Puerto Montt vliegen waar we iets meer dan 5 uur overstap tijd hadden.

• Waar: Puerto Varas & Puerto Montt
• Weer: Fris, 13 graden
• Stemming: Gaar, vrolijk

Na een korte vlucht van iets meer dan een half uur kwamen we dus in Puerto Montt aan. We wilden heel graag naar Puerto Varas want het scheen er prachtig te zijn. We hadden nog ongeveer 3 uur daglicht dus pakten er een taxi rechtstreeks heen. Puerto Montt en Puerto Varas liggen in het Los Lagos (de Meren) gebied, een prachtig gebied met veel meren dus en vulkanen. Vulkanen hadden we al gezien bij het landen in Puerto Montt dus wilden we die heel graag van wat dichterbij kunnen zien. Het was een vriendelijke taxichauffeur die er met ons heen reed en op ons zou wachten. Aan het meer van Llanquihue hebben we prachtige fotos genomen van de vulkanen. Kijk maar en oordeel zelf.

(Uizicht over het Llanguihue meer en Osorno vulkaan vanuit het vliegtuig)

(Ik in Puerto Varas aan het Llanquihue meer met het Osorno vulkaan op de achtergrond)

Puerto Varas was een erg mooi klein stadje en het deed erg zwitsers aan. Heel veel namen van winkels etc waren ook in het duits. Dit komt omdat veel duitsers na de 2e wereldoorlog hierheen zijn gevlucht. Ze hebben de huizen in dezelfde stijl gebouwd als in Duitsland en het gebied lijkt ook wel een beetje op het zuiden van Duitsland, Oostenrijk en Zwitserland. Het is er erg groen met mooie bergen. Na ons flitsbezoek aan Puerto Varas zijn we naar Puerto Montt gegaan. Hier zijn we op een marktje geweest Angelmo genaamd. Het was al donker en veel ging al dicht! Ik heb nog wel een leuk souvenir gevonden voor thuis kijk maar:

Na Puerto Montt zijn we naar het vliegveld gegaan waar we een uur langer moesten wachten omdat we ons in de tijd vergist hadden en dus een uur te vroeg waren. Op een gegeven moment zagen we heel veel politie op het vliegveld aankomen en de explosieven opruimingsdienst. We maakten ons toch best wel zorgen maar onze vlucht vertrok zelfs voor tijd omdat iedereen aanwezig was. Na 2 en een half uur vliegen moesten we op Punta Arenas landen. Ik heb in mijn leven veel gevlogen maar zo een landing heb ik nog nooit meegemaakt! Ik had al gelezen dat het weer hier in Patagonie onstuimig is, heel veel wind en slecht weer. Mede daardoor was onze landing ook zo een drama. Alles bewoog, trilde, mensen die gilden, alles erop en eraan! Zodra we de grond raakten voelden we een soort van klap en de piloot die stond vol op de rem, maar zo erg dat het net voelde alsof het vliegtuig zou omklappen. We voelden keiharde rukwinden en een stewardes vertelde dat er rukwinden van wel 110 km per uur waren. Onze koffers waren bij de landing in het laadruim losgeschoten en de baggage ruimtes konden door de wind niet geopend worden en het vliegtuig moest achter een hangar schuilen om het laadruim te openen en zo geen harde wind te vangen. We hebben 1 uur op de bagage moeten wachten en we konden toen naar het hotel. Het waaide zo hard dat we ons aan autos moesten vasthouden buiten tegen de wind, de lokale bevolking is het gewend blijkbaar en moesten lachen om onze onhandigheid. Het was een ontzettend koude en natte nacht en eenmaal in het hotel ben ik lekker gaan slapen want de volgende ochtend had ik weer meetings.

(morgen update ik weer mijn Punta Arenas verhaal anders moeten jullie zoveel in een keer lezen en ik wil wel dat het leuk blijft haha)

Ciao Ciao

Maandag – Donderdag, Santiago de Chile

• Waar: Santiago
• Weer: Warm, 25 graden
• Stemming:Uitgeput

Hier even een korte update! Sinds ik terug ben in Santiago heb ik niet veel gepost maar dat heeft een goede reden; voor wie dacht dat ik op vakantie was, het tegenovergestelde is waar, Ik ben sinds maandag fulltime in meetings. Ik begin om 9 uur ‘s ochtends en ben pas rond 8 uur ‘s avonds klaar en heb erna nog zaken diners, dus snel omkleden en weer verder! Ik voel mij ook behoorlijk uitgeput moet ik zeggen. Morgen is het gelukkig alweer vrijdag en heb een druk schema maar ik mag erna (op mijn tandvlees) naar het concert van DJ Tiesto in de Santiago Arena waar ik gratis VIP kaartjes voor heb gekregen. Heb er wel onwijs veel zin in!

Chile – Een land vol tegenstellingen

Chili is een land dat vol tegenstellingen zit, de kloof tussen rijk en arm is enorm. Een hele kleine groep extreem rijke en invloedrijke mensen en een mega grote groep mensen die niks hebben en nergens wat over te zeggen hebben. Economisch gaat het goed in dit land dus de middenklasse is steeds meer in opkomst.

Een van de vereisten voor zaken doen in Chili is NOOIT EN TE NIMMER over politiek praten. En al helemaal niet over het militaire regime. Het militaire regime van Pinochet in Chili die 17 jaar lang regeerde t/m 1991 en duizenden mensen vermoorde laat vandaag de dag het land nog verdeeld. Pinochet overleed begin dit jaar en nogsteeds is zijn naam taboe. De armen vierden zijn dood en de rijken huilden om het verlies.

Vandaag had ik weer een meeting met Carolina, iemand met een hoge positie bij een TV Zender die meer een soort vriendin is geworden. We hadden vandaag ergens tussendoor ff snel koffie en voor het eerst begon ze voorzichtig over politiek en over Pinochet. Ze liet steeds meer los. Ik lulde maar mee en deed alsof ik vond dat die man ook goede dingen had gedaan voor het land, iets waarvan zij heilig overtuigd was. (De meeste pinochetisten negeren zijn moorden en vinden hem de held die Chile het welvarende land heeft gemaakt wat het nu is). Vervolgens vertelde ze mij dat ze erg bevriend was met de familie Pinochet. Toen ze zag dat ik niet vreemd opkeek (ik hield mij natuurlijk in) vertelde ze dat ze de vriendin is van een van de zonen van Pinochet. Ik schrok ff maar bleef in mijn rol. Vervolgens nodigde ze mij uit om zaterdag met de familie te gaan lunchen. Ik heb hier ja op gezegd want het is goed voor de zaken zulke invloedrijke mensen te kennen en ook uit nieuwsgierigheid.

Wat gebeurde er daarna: Later vandaag stap ik in een taxi en de taxi chauffeur begint spontaan te praten over pinochet. Hij vertelde dat hij door het regime toen der tijd is ontvoerd en dat ie gemarteld is in het Estadio Nacional, het nationale voetbalstadion van Santiago waar martelingen plaatsvonden en mensen geexecuteerd werden. Hij vertelde precies hoe het in die tijd was en pakt vervolgens de middagkrant die net uit was en zegt: De klootzak is dood, maar de rest hebben ze vandaag opgepakt en zijn de gevangenis in! Dus ook de pinochet waar ik zou gaan lunchen zaterdag. Ergens was ik opgelucht, ergens vond ik het jammer omdat ik toch wel nieuwsgierig was. Zaken doen met grote bedrijven in Chili betekent jezelf in de hoogste kringen begeven want dit land is in handen van een paar families, waarvan een de familie Pinochet was.

Carolina heeft de lunch inmiddels afgebeld en is er kapot van, maar ze heeft hoop dat het snel goedkomt! Vraag me af of ze beseft dat veel arme families uit die tijd nu nogsteeds niet weten waar hun vaders, kinderen en moeders zijn. Je zou zeggen dat ik afstand van zo iemand moet nemen gebaseerd op onze denkwijze maar als ik dat zou doen dan zou ik geen zaken kunnen doen in dit land, het is namelijk óf arm en tegen Pinochet zijn, óf rijk en invloedrijk en vóór Pinochet zijn.

Dit land moet nog veel van zijn recente verleden verwerken en ik denk dat daar nog een generatie overheen moet gaan voor het zo ver is. Carolina komt uit een goede familie, bevriend met Pinochet en weet gewoon niet beter. Waar ik het meeste van schrok was toen ze de martelingen en moorden goedpraatte door te zeggen: Hij heeft erg veel goeds gedaan voor dit land,  ja er zijn mensen vermoord maar niemand wordt zomaar vermoord, ze hadden vast wat gedaan waardoor ze schuldig waren. Schuldig aan wat vraag ik mij af, aan het hebben van een andere mening? Maargoed in Duitsland zijn er ook nog gewoon mensen die denken dat Hitler goed heeft gedaan, maar ze weten gewoon niet beter. Het is nou eenmaal de geschiedenis van een land zoals elk land er een heeft, de meeste met regimes die bloed aan hun handen hebben. Ik geloof dat dat nou eenmaal de wereld is waar we in leven.

In dit verhaal kies ik geen zijde omdat ik geen chileen ben en geen kant moet kiezen, het enige wat ik kan doen is medelijden en respect hebben voor allen die getroffen zijn door het regime en met een bepaalde afstand omgaan met diegenen die de verantwoordelijken van deze geweldadigheden steunen. Ik blijf het fascinerend vinden hoe de landen in Zuid Amerika in mekaar steken en waarom ze regimes zoals die van Hugo Chavez in Venezuela kiezen. Het is voor de arme bevolking die een meerderheid vormt of kiezen voor politici die uit rijke families komen en die zoiezo al het land regeren of kiezen voor een populist die belooft alles van de rijken af te pakken en aan de armen te geven. In principe een mooi ideaal maar is Cuba met Fidel Castro nou echt zoveel beter af door alles van de rijken te hebben afgepakt en aan de armen te hebben gegeven? Zal Venezuela er veel beter van worden? Zou Chili zoveel beter af zijn zonder die 5 rijke families die het land in handen hebben en dus indirect regeren? Ik weet het niet en gelukkig hoef ik er niet over na te denken. Waar ik nu overmoet nadenken is wat ik zometeen aantrek voor mijn zakendiner. Dat lijken banale dingen maar dat is het leven nou eenmaal, sommigen leven een andere realiteit dan anderen. Waarschijnlijk zijn diegenen waar ik mee ga eten ook Pinochetisten, ze hebben nou eenmaal geld en die kiezen bijna altijd zijn zijde.

Ik ga mezelf aankleden en de taxi pakken. De taxi chauffeur zal vast beginnen over de Pinochet familie en hoe geweldig het is dat ze zijn opgepakt. Tijdens het diner krijg ik waarschijnlijk te horen hoe vervelend ze het vinden dat ze zijn opgepakt. En zo heb je altijd meerdere waarheden, als iemand echt ergens in gelooft kan het voor hem of haar de waarheid zijn. Mijn waarheid is dat ik honger heb en dat ik hoop dat het eten smaakt!

Fijne avond allemaal en tot morgen

Nelson

Zaterdag & Zondag, Punta Arenas & Torres del Payne

• Waar: Punta Arenas, Puerto Natales & Torres del Payne
• Weer: Erg koud, 5 graden
• Stemming: Euforisch

Zaterdag:

Na een nacht goed te hebben geslapen hadden we voor de zaterdag meetings ingeplanned bij een TV zender, ITV Patagonia. Daar hebben we de halve dag rondgehangen en meetings gehad met belanghebbenden en opnames bijgewoond. In de middag had de zender een cameraman / klusjes man geregeld die ons zou rond touren door Punta Arenas in de middag. Onze gids heette Pepe en was een super aardige kerel die veel wist van de stad en de geschiedenis.

Punta Arenas is zoals ik al zei het zuidelijkst gelegen stadje ter wereld, het ligt in een gebied Patagonie genaamd en je kan het een beetje vergelijken qua weer met het noorden van Noorwegen, IJsland of Lapland. Het is hier altijd erg koud en het waait hier extreem. Zoals ik al eerder zei waaide het heel erg toen we landden en zijn de mensen hier dat wel gewend. Wat ik een erg gek gezicht vond waren de touwen tussen de lantaarnpalen die je op elke kruising kon vinden. Dit was om niet de weg op te waaien en om je aan vast te houden aangezien de wind op zulke kruispunten een soort wervelwind veroorzaakte en je mee kon nemen. Hieronder zie je zo een touw op een kruispunt.

Pepe bracht ons als eerst langs het kerkhof van Punta Arenas, schijnbaar een van de mooiste ter wereld. Ik ken niet veel kerkhoven maar dit moet wel een van de mooiste zijn. Erg indrukwekkend. Punta Arenas is voornamelijk door Kroaten gekoloniseerd en de naam Kusanovic kom je dan ook overal tegen, het was een rijke en invloedrijke familie. Het grootste deel van de namen op dit kerkhof waren Kroaatisch, Spaans, Portugees en Duits. Ik heb een aantal fotos genomen hier en Aida, er zit er eentje voor jouw tussen!

(onder: Kroatische graftombe)

(onder: Portugese grafsteen)

Na het kerkhof kwamen we langs een monument ter ere van de schapenherders. Voor dat het Panama kanaal bestond was Punta Arenas een strategische plek want alle schepen moesten om Zuid Amerika heen, hierlangs om vanuit de Stille Oceaan in de Atlantische Oceaan te komen en andersom. Na de bouw van het Panama Kanaal was dat dus niet meer nodig en stortte de economie hier in. Men ging zich toen toeleggen op schapen herden en dat bracht een groot deel van de welvaart in deze regio weer terug. (tezamen met olie die hier gewonnnen wordt en de productie van ethanol.) Vandaar het monument.

We hebben toen nog meer plekken bezocht waaronder een oude engelse oorlogsschip de Lord Lonsdale. Toen naar een hoger gelegen gedeelte van de stad waar je een prachtig uitzicht had over de stad en de straat van Magallanes, het stukje water tussen Punta Arenas en Vuurland.

(onder: uizicht over Punta Arenas met Vuurland in de verte)

Na nog een zooi plekken te hebben bezocht waren we uitgehongerd en zijn we naar een traditioneel restaurant gegaan en een echte “Parillada” gegeten. Dat is een verzameling van verschillende soorten vlees en worsten op een soort grill met aardappelen, aji (een soort sambal) en salade.

(onder: Iemand zin in worst? – een echte chileense Parillada)

Na het heerlijke eten en de borrel erna zijn Cynthia en ik naar het hotel gegaan om ons om te kleden. We zijn toen naar een lokale bar gegaan waar een live band optrad. Het was er stampvol en rokerig. Aangezien we geen plek hadden om te zitten vroeg Cynthia of we bij twee chileense gasten aan tafel konden zitten. Ze waren ontzettend aardig en vertelden ons over hun werk in Puerto Williams, een leger basis op het allerlaattste stukje land net voor de Zuid Pool. We hadden een borrel op en op het podium werden af en toe mensen geroepen. Die moesten dan zingen of een kunstje doen voor een gratis drankje. Ik heb de helft niet meegekregen omdat ik met mijn rug naar het podium zat. Op een gegeven moment werd mijn naam omgeroepen. Ik dacht eerst dat het iemand anders was en vervolgens zei de zanger op het podium: Nelson de Holanda!! Ik zakte door de grond want ik heb altijd wel een grote mond maar durf niet mezelf voor lul te zetten voor zoveel mensen. Ik stribbelde eerst tegen maar bleek toch echt geen keus te hebben (ze vonden het allang interessant iemand uit Amsterdam daar te hebben.) Ik liep dus naar het podium en er stonden al twee gasten maar ik had totaal geen idee van wat nou de bedoeling was. Vervolgens ging de eerste naar voren en bleek dat we moesten dansen voor een fucking gratis drankje! Ik schaamde me dood en vreesde dat mijn beurt eraan zat te komen en ik er niet meer onderuit kon. De muziek startte en het was óf voor lul staan en dansen, óf nóg meer voor lul staan en zwak weg lopen. Ik koos ervoor mezelf niet te laten kennen en heb maar gedaan wat van mij verwacht werd. Ze begonnen met eens trip nummer en vervolgens een reggaeton nummer….echt drama!! En ik hoor je al denken, zijn er fotos? JA DIE ZIJN ER!!!:

(Onder: voor al deze mensen stond ik dus voor lul)

Genoeg gelachen? Vervolgens gingen ze het publiek vragen om te aplaudiseren voor kandidaat 1, die kreeg een mager applausje, kandidaat 2 kreeg al wat meer en bij mij, kandidaat 3 ging het publiek uit zijn dak! Had ook niet anders verwacht hahaha. Ik dronk mijn welverdiende gratis drankje op en we zijn naar een club ernaast gegaan, Kamikaze! Het was en enorme club, en de muziek binnen ging los! Vervolgens kwamen er allemaal vrouwen naar mij toe die mij gezien hadden in de bar boven en mij wilden leren kennen! Ze vonden me allemaal op Ricky Martin lijken (Yeah Right!) en waren allemaal nogal direct hahaha, volgens mij hadden ze niet helemaal door hoe het nou echt met mij zat! Maargoed grappig om zo mee te maken natuurlijk en al met al was het een geslaagde avond!

Zondag:

Na de club richting hotel gegaan en anderhalf uur later gewapend met camera, warme kleding en een kater gingen we alweer richting de bus. We zouden nu naar Puerto Natales gaan, 250 kilometer verderop om vandaaruit een excursie te doen naar Torres del Payne National Park. Volgens Floortje Dessing en Chris Zegers een van de mooiste plekjes op aarde, en ik moet zeggen dat ze helemaal gelijk hebben. Gelukkig konden we onderweg nog slapen en een beetje bijkomen van de kater. We reden met een prive gids de bergen in over de uitgestrekte pampas van chileens Patagonie. Het landschap was indrukwekkend, kilometers helemaal niks, geen bomen, niks! Het was erg indrukwekkend en hoe dichter we bij de Torres del Payne bergen kwamen hoe mooier! We kwamen langs dieren die hier in het wild leven, het was net een soort safari. Ik heb vlak naast een Ñandu gestaan, dat is een soort struisvogel, en naar Guanacos, een soort Lama’s. Ik heb Condors gezien die over ons heen vlogen. Ik heb geen woorden voor wat ik zag dus hier wat meer fotos en videos en kijk zelf maar:

(onder: Ik in de buurt van een ñandu)

(onder: Guanacos in het wild)

(onder: In the middle of nowhere….ver van alles!)

(Onder: Erg veel wind, voor de Torres del Payne)

(Onder: Lake Pehue met een waterval)

(onder: waarvoor we kwamen en misschien wel de mooiste foto die ik tot nu toe gemaakt heb….heb zelden zoiets moois gezien! De Torres del Payne met Lake Pehue)

Grotere kaart weergeven